zo worden de oudjes nog net

niet gestapeld op hoogslapers

maar dat wordt onderzocht, robotisatie staat voor niets

en dat blijkt helemaal te kloppen

soms komt een bewaker langs

en 's nachts al helemaal niemand

met moet oudjes immers niet verpamperen

ze laten in hun zelfstandigheid

we zeggen Marieke of Lowieke

in dure privéhuizen mijnheer of mevrouw

en zetten de medicatie gewoon op tafel, opdracht volbracht

als het te gortig wordt een spuitje

soms wordt er eens iemand vergeten

's ochtends ligt ze op de vloer

daar wordt niets mee gedaan, gewoon opgeraapt

of opgelapt in één ruk terwijl men het bed opmaakt

het voorwerp wast en omhult

zo worden de oudjes verkast net vóór het opkrassen

soms sterven ze al roepend na een tijd

hoor je het niet meer, zo goedkoop is het leven

in de peperdure rustoorden, met de verpletterende leuze

's nachts verlicht fel en

hel haast aan de hemel :

Op geluk staat geen leeftijd.

 (uitdebundel:zogoedalsgepubliceerd)

de droefheid van vergeten kerstverlichting

diep in januari, dat vijgennapasenachtige

denietmeerterzakendoende gepasseerde Vrede op Aarde

en tegelijk de nostalgie, het gemis

bij het verlaten peertje af en toe beschroomd knikkend

als een vergeten hemdje aan de wasdraad

de uitgeregende tristesse

van het eenzame jongetje op de speelkoer

 (uitdeonverschenenbundel: momentjegraag).

het lauwe licht en de trage wandelaar

wacht en leest de vlokken, traag haast

introvert zoals het hoort

bij het kind dat je vertelt over Sneeuwwitje wellicht

of Alice in Wonderland, broos

zoals vlokken ineens ophouden in de nacht

die vreemd vertrouwd stil staat

 uitdew.i.p.bundel:motinderegen

..er is de af en toe regen

het even sprenkelen en dan weer niet

die fluisterregen alsof je tussen de druppels wandelt

zo'n aandachtige luisteraar

die soms knikt en dan weer zwijgt

even maar iets zegt en weer luistert

om opnieuw heel precies een vraag of antwoord te geven

iemand aan wie je onbekommerd je hele leven prijs geeft

bij de ongeziene luister van regen

 uitdenogteverschijnenbundel:buitendelijntjes

soms valt een schaduw

op de verkeerde plek

zoals sneeuw in zomer

een bedelaar in maatpak

het dolle herfstblad in een windstille ochtend

dan ben je op het foute moment op de juiste plek

Kandinsky die in het halfduister abstract ontdekte

of Turner,

die vuile vlek die zeelandschap wordt

nog een knuffel en het felle wuiven bij de check-in

begint het grote avontuur van de ontwikkelingswerker

het heet niet meer bekeren maar evolueren

luisteren, begrip, respect, ochgot niet belerend

de onverdroten ijver van Noord naar Zuid

zoals die missionaris

hij ging de kannibalen leren eten met mes en vork

nooit meer iets van gehoord

Soms zit poëzie zo diep verstopt dat men ze niet vindt.

Het volstaat dan even te wachten, zoiets heet geduld.

Het dulden van het wachten.

Op perron 9 van de Midi spreekt men van vertraging, doch dat is een verspreking.

Zo langzaam voelt het meisje naast mij in het boek.

Behoedzaam tasten naar het woord in de duisternis.

Dat moet poëzie zijn.

(uit de onplubiceerbare bundel : Alledagenindeweekgelegd)

je leest ze luttel

de buitengewone juweeltjes als

beurtbalkjes, tittels, vagitanus of kwiklokje

geschrikkeld wegens exorbitant

of de verdwenen oude schatjes, je hoort ze node

tenzij vantijd in de late achternoen

verwijlend achter de Leuvense Stoof

de Goudvingers, ze verdwijnen dralend

je vindt ze somtijds nog in oude fotodozen

onder paternosters en vergeelde prenten van overgrootvaders

die niemand meer ken

 uitdeonvindbarebundel : Kruimelsinzee

ooit zal het zonsondergang zijn

voor altijd, nooit meer

het krieken van een dag

de vogeltjes, geen Bach meer of Raveel

alleen het diepe donker

van een wereld die verdwijnt

enkel nog het stof, die atmosfeer

van poëzie natuurlijk

die volmaakte stilte

van een ooit was en nooit meer

 uitdemisschienbinnenkortbundel : niemand groet de straatveger

om tien uur exact

glijden alle rolluiken naar beneden, geruisloos en gedwee

aan het hoge kantoorgebouw in de Belliard

enkel het éne dat hapert

de enkeling in de massa, het weerbarstig kiezeltje

het rolt naar beneden, lijkt te weifelen

en stopt dan abrupt, het koppig jongetje van 6C

een systeem faalt,

onwezenlijk, de twijfel van artificiële intelligentie

het mag en kan niet en toch

heerlijk toch, dat hakje zetten van het onfeilbare

 uitdebundel : alletijdvandewereld

de zon verblindt

niet het trage sterven van de provinciestad

met affiches van 23 augustus 2019

aan lege vitrines, je leest nog Te Huur

onder het gescheurde Te Koop

op een terras een jongen en meisje

ze zwijgen bij twee blikjes Cola Light

alsof de stad rouwt is er de leegte

van een oud huis zonder meubels

en een verloren hond die het janken vergat

zo vergaat de stad met al lang overleden charmezangers

en vijfenveertig toeren plaatjes van Mireille Mathieu in een enkele etalage

duivenpoep op het standbeeld van de gesneuvelde helden

en de blinde vrouw, ze gaat gearmd met het zwakzinnige meisje

een kind nog, ze ziet maar kijkt niet

 

 uitdebundel : daarzijngeenwoordenvoor

tijd stopt nooit

en staat altijd stil

zoals de wandelende tak, roerloos tenminste

zolang je kijkt, de loomte van roest

het ongeziene van een gerucht

een vermoeden, lang na de amputatie

zoals tijd, ongrijpbaar

het hopeloze van zand in een vuist

uit de bundel onuitgegeven : Achtermijnuren) :

in het park

dragen alle berken lange witte kousen

tot net onder knie, zo onverstoorbaar

als maagdelijke schoolmeisjes, verlegen giechelend

straks kersen plukken, in het verkeerde seizoen

maar wel die hoge ladders

of diep gebukt bij het zachte vlees van wilde aardbeien

dat gulzige sap van een onstuimige lente

 uit de bundel w.i.p. Hetismijntijdnogniet

dan krijg je een nummer

en een bed, je wordt gescand

gewogen, gemeten, doorgelicht soms

zeggen ze mijnheer als ze aders prikken

in lange gangen, lichten die flitsen

is het vandaag of morgen ?

altijd de geur van Dettol en knoflook

de vreesgeworden stilte van de kamer

dagen van lange nachten

en oeverloos wachten, kijken naar muren

en bange blikken

het oneindig uitstellen van

 dan schrijf je honderdzevenenzeventig gedichten

waarvan er twintig overleven

die één keer worden gelezen en dan nooit meer

zo onverwoestbaar mooi

is de onvergankelijke apartheid van poëzie

.. laat haar gaan

zegt de vrouw aan het sterfbed

zoals een duif die

bij het openen van de korf verdwijnt aan de hemel

of de dochter die zomaar vertrekt

voor altijd in de wijde wereld, een verdriet dat oplucht

zo mooi is het laten gaan

een sterven dat houvast geeft

 en dan ineens

steekt hij een sigaret op in een vol restaurant

alsof je de liefde bedrijft op straat in een volle dag

of de tram ophoudt bij het strikken van je veters op de rails

een losgebroken zwijn op de nieuwjaarsreceptie van de Gestelde Lichamen

die langgerekte scheet achter het altaar van de Sint-Pietersbasiliek op Paaszondag

die bevrijdende kruitdamp van een geweldloze anarchie

 (uitdebundelinwording : hetzalzijntijdwelduren).

op de trappen van de O.L.V. Kerk onder blauwwitte wolken

rouwt de maffiafamilie

onder donkere brillen met glanzende strakke pakken

de vrouwen kortgerokt en lange haren

ze kussen en omhelzen, de broers wachten op de patriarch

gearmd aan de grijze vrouw buigt de clan

in bronzen respect voor hun vader of oom die kort groet

het rouwen is gemeend

zoals vaderlandslievende vaders treuren

om hun zonen, diep bedroefd en tegelijk trots

zo wenen de maffiosi om elk slachtoffer

dan luiden de klokken oorverdovend

binnen het requiem, een lang uur verdriet

straks weer de orde van de dag

 

 (uitdew.i.p.bundel : joerdefeit).

zo'n woord dat enkel koestering verdraagt

het proeven van Neuhaus, dat trage

genot van een spaarzame aanraking

een heel lang ogenblik

de ontroering zonder uitroepteken

het tedere van een traan in het oog van een paard

het geluid van een druppel onderweg

de afdruk in de oude zetel

zo veel in zo weinig is waarnemen

 uitdemisschienteverschijnenbundel : dealtijddurendebijstand

wanneer werd het ooit vrede ?

vraagt het kind aan de grootvader

hij herinnert het zich niet

want de oude is dement

ach, zegt hij zomaar

minder dan ooit

maar meer dan nooit

dat houdt geen steek, merkwaardig

het kind heeft er vrede mee

 uitdewaarschijnlijkteverschijnenbundel : zandindevuist

ik zou zo graag sterven

met twee, het kan

je geliefde, een vriend, je moeder zijn ongegeneerd

hand in hand, zo heel gewoon, haast flanerend

het hoeft zelfs niet over later of vroeger te gaan

gewoon de koetjes en kalfjes zoals vroeger

onderweg naar school, zeveren met de maten of kattenkwaad

en dan haast onopgemerkt, vanzelfsprekend

die hoge poort voorbij

simpel als bonjour en au revoir

 (uit de w.i.p. bundel : de éénwoordwoordenboek)

iemand trekt een voor in het zand

en wacht op de zee en dat onvermijdelijke

wissen van het hier en nu

het voor even mogen zijn, beetje

zoals het leven van jij en ik, het is gebeurd en dus

kan het nooit meer ongebeurd zijn

 (uitdemisschienbundel : alletijdvandewereld)

als de dood een mysterie blijkt

zou het leven kristalhelder en vanzelfsprekend

mogen zijn

zoals één plus één is twee en zie

na de dood ineens drie

 

 uitdenoguittekomenbundel : "erisgeenpapier ophet toilet"

er zijn nu al mensen

die tijd willen kopen

of tijd maken, voor zichzelf

en quality time

die op tijd willen komen

zelfs de tijd inhalen

van tijd tot tijd

zei mijn overgrootmoeder

altijd in de weer

nooit tijd gemaakt, natuurlijk

zij is allang niet meer van deze tijd

 uitdemisschienbinnenkortbundel : alledagenééndagouder

het stonk naar zwarte modder en olie

in de rokerswagons, het kroop

diep in je onderlijfje

er wordt nog altijd gerookt

op trottoirs, in tochtige portieken

je kan nooit meer diep inhaleren

het moet kort, snel, gehaast, beschaamd

gebogen, blij dat er nog iemand aanschuift

van bij de boekhouding of de nieuwe

receptioniste, er is nog hoop

soms kan het nog traag en uitgezakt

in de fauteuils van Cocktailbar l'Anglaise aan de Koudenberg

met dure vrienden en dikke Havanna's

eerste keus, diep en zwaar hoesten

je spoelt het weg met Remy Martin en Jack Daniel

en een gore mop

het genot van het verbod

de triomf van de zoete zonde

 uitdeopkomstbundel:SterfelijkeGedichten

door het open raam

valt het daglicht helder als water

in de tuin het witte linnen in de lucht

de geur van Lelietje van Dalen en gras

een dag, nog helemaal te beginnen

zo volkomen als brood, net uit de oven

 uitdewellichtbundel:Veelvijfenenzessen

die gewijde stilte

die tijd neemt, het spoor bijster

van een slak op het trage pad

in de kloostertuin

door de hemelhoge bakstenen muur

het wiegende Gregoriaans

en de ragfijne snaren van de spinet

dun als malse regen na een bloedhete dag

 

hoe wind takken laat dansen

dat op en neer, weer en heen en weer

geruisloos zuchten na geen inspanning

het even wachten en terug deinen

in de plas een étude en een tableau van één seconde ineen

druppelsgewijs, haast pointillistisch

de bedeesdheid van motregen bij de ongeziene wind

als een voorzichtige schaduw op de bakstenen muur

legt hij maar af en toe iets neer

een rietpluim, een flard in donker

ogenschijnlijk banaal verlegt hij die steen

dat onbetekenend opvalt bij waarnemers of ingewijden

de connaisseurs die je zelden hoort wellicht

als je geruisloos luistert

 de drie lichtbruine bladeren

aan de volkomen lege boom

zijn onvoorstelbaar mooi

in deze late herfst

onvermijdelijk gaan ze sterven

want dat maakt ze onsterfelijk

mooi, die tijdelijkheid,

het even maar vergankelijk zijn

(uit de onuitgegeven bundel "betervandaagdanmorgen".

 

 ..een man gaat nooit weg bij zijn vrouw tenzij hij een andere vriendin heeft. Dat ligt helemaal anders bij een ongelukkige vrouw, in een relatie waar ze wordt verwaarloosd. Zij gaat wel alleen weg, echter als er kinderen zijn zoekt ze de beste uitkomst. Voor de kinderen, niet voor zichzelf.

Een vriendin legt dit op tafel en nodigt me uit een man te zoeken die uit eigen beweging vertrekt zonder reservevrouw.

"Awel," vraagt mijn "goede" vriendin na een jaar.

"Ik kom niet veel buiten," lieg ik, "geef me nog zes maand."

 .zijn er pimpelmeisjes die jagen op pimpelmeesmannetjes ?

Een ezelin die een hengst bespringt ?

Een hen een haan, een moer een ram ?

Een koe die het aanvraagt bij een stier ?

Het is zoals het klimaat. Het wringen aan de orde.

Laat het zijn zijn.

De man wordt vernederd, beschikt, ondergaat. Afgewezen.

Het vrouwtje heft hooghartig en grijnzend het hoofd en gaat voort.

Vrij en onafhankelijk.

morgen is vandaag al gisteren

en overmorgen alweer eergisteren

zo absurd is tijd en tegelijk onvergankelijk

alles wat hier en nu gebeurt

is er voor altijd en toch nooit meer

je weet niet wat je mist als het

aan je voorbij gaat

 Awel.