die onvolkomen mens eerlijk en heerlijk

genoeg hebben van en met

die luistert en ook hoort

durft zeggen ik weet het niet, maar toch wel

die zorgeloze bekommerde

die spreekt na haar beurt

en wellicht te lang wacht

soms kom je ze tegen

bij de eb en vloed in de lift, die onaffe

met een glimlach die heel en al volkomen is

 

er is teveel zon vandaag

terwijl ik wacht op de lijnbus

met bestemming "Pauze"

de belofte van de lang ingehouden ademrit

het opstappen in de Onderbreking langgerekt

vanzelfsprekend met een natuurlijke traagte

en dan heel gewoon zachten en wachten

het geduld van een mier onderweg

met haar verpletterd broertje op haar rug

het gerieflijk tarten van tijd aan halte Zandloper

 ..ben je van hier ?

vraagt de dame mij

alsof we niet allemaal overal

en van alle tijd van hierenu

zijn en toch nooit van elders

ze vraagt de weg naar hier

en je bent er al, zeg ik

maar ze twijfelt, ben je zeker ?

ik herken me niet, zegt ze

net daarom, maar ik laat ze

nog een tijdje daar, bij het hier

 ..hij is vertrokken, zegt zij zomaar

alsof hij 's ochtends naar kantoor of het joggen ging

en nog even wuifde aan de voordeur, onbetekenend

in haar stem de klamheid van een koude regenjas

en lichte hunker toch

van misschien ooit, wellicht en had

dat ellenlange lege perron bij valavond

het is gewoonweg gegaan

zo zonder slaande deuren of brullen

een simpel punt achter een heel leven

en dan die melancholie op dat lege perron, die verte van

hij is vertrokken

 De Nieuwe Zingeving.

Meewerkend voorwerp ? Lijdend voorwerp ? 

Al zeker niet het onderwerp, laat staan werkwoord.
Misschien een bijvoegsel, amper adjectief, we moeten zoeken naar een nieuw begrip.
Want de klassieke zinsleer is ontoereikend.
Ik vermoed eerder aanhangsel of in zijn ultieme vorm ballast. Verwaarloosbaar.
Simpelweg nutteloos.

 (uit de w.i.p.bundel : bladluizenoppapier

Weeg je woorden zorgvuldig
zegt de oude stadsdichter van een onbetekenend dorp
dan ben je beter dat je zwijgt
want natuurlijk is zee poëzie of de Venen
de geur van regen na de regen
een vlek zon op de vloer
het paard dat stilstaat in de wei
waarom dat allemaal vertellen, laat staan opschrijven ?

hij lijkt te glimlachen, de oude stadsdichter van het onbetekenend dorp
Je kan het toch niet zomaar laten voorbij gaan ?

 uitdeteverwachtenbundel : Horsdoeuvre

het stilleven kassei

is er natuurlijk maar even

morgen graait de straatwerker

achteloos in de ééndagscompositie

hij spuwt kort in zijn linkerhand en wrijft beide warm

niet wetend drinkt hij hete koffie

en dooft een sigaret op het restant kassei

nog een heel dunne sliert rook

een flard afwerking bij één dag stilleven

(uitdeonuitgegevenbundel:stileven)

als je heel lang wacht

komt het vanzelf

zoals anemoon groeit

onmerkbaar geruisloos tenzij

je heel opmerkzaam luistert

zoals de ochtend oplicht

als je blijft kijken oeverloos

naar die éne rimpel in de vijver

tijd vergeten, het stillen van krakeel

het steels oplossen van vergankelijkheid

 

dansende takken in het park

alsof ze praten over tijdloze dingen

zoals bomen dit ongetwijfeld kunnen

dat niet bestaan van gisteren en morgen

even wachten de takken

dan is er een twijg die knikt

alsof hij nog iets toevoegt

een komma wellicht, het park zwijgt

het heeft een punt gemaakt.

(uit de nooit uitgegeven bundel : telaatomwereldberoemdteworden)