dan schrijf je honderdzevenenzeventig gedichten
waarvan er twintig overleven
die één keer worden gelezen en dan nooit meer
zo onverwoestbaar mooi
is de onvergankelijke apartheid van poëzie
-
ik weet dat het gaat sneeuwen straks in de nacht, wit in zwart zoveel als een vermoeden dat onvermijdelijk wordt en vlokken die vanzelf gaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten