vrijdag 2 januari 2026

 dan schrijf je honderdzevenenzeventig gedichten

waarvan er twintig overleven
die één keer worden gelezen en dan nooit meer
zo onverwoestbaar mooi
is de onvergankelijke apartheid van poëzie
op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)

 

  • (geen titel)
    ik weet dat het gaat sneeuwen straks in de nacht, wit in zwart zoveel als een vermoeden dat onvermijdelijk wordt en vlokken die vanzelf gaan...
  • (geen titel)
      (uitdeonverschenenbundel: momentjegraag). het lauwe licht en de trage wandelaar wacht en leest de vlokken, traag haast introvert zoals het...