..ben je van hier ?

vraagt de dame mij

alsof we niet allemaal overal

en van alle tijd van hierenu

zijn en toch nooit van elders

ze vraagt de weg naar hier

en je bent er al, zeg ik

maar ze twijfelt, ben je zeker ?

ik herken me niet, zegt ze

net daarom, maar ik laat ze

nog een tijdje daar, bij het hier

 ..hij is vertrokken, zegt zij zomaar

alsof hij 's ochtends naar kantoor of het joggen ging

en nog even wuifde aan de voordeur, onbetekenend

in haar stem de klamheid van een koude regenjas

en lichte hunker toch

van misschien ooit, wellicht en had

dat ellenlange lege perron bij valavond

het is gewoonweg gegaan

zo zonder slaande deuren of brullen

een simpel punt achter een heel leven

en dan die melancholie op dat lege perron, die verte van

hij is vertrokken

 De Nieuwe Zingeving.

Meewerkend voorwerp ? Lijdend voorwerp ? 

Al zeker niet het onderwerp, laat staan werkwoord.
Misschien een bijvoegsel, amper adjectief, we moeten zoeken naar een nieuw begrip.
Want de klassieke zinsleer is ontoereikend.
Ik vermoed eerder aanhangsel of in zijn ultieme vorm ballast. Verwaarloosbaar.
Simpelweg nutteloos.

 (uit de w.i.p.bundel : bladluizenoppapier

Weeg je woorden zorgvuldig
zegt de oude stadsdichter van een onbetekenend dorp
dan ben je beter dat je zwijgt
want natuurlijk is zee poëzie of de Venen
de geur van regen na de regen
een vlek zon op de vloer
het paard dat stilstaat in de wei
waarom dat allemaal vertellen, laat staan opschrijven ?

hij lijkt te glimlachen, de oude stadsdichter van het onbetekenend dorp
Je kan het toch niet zomaar laten voorbij gaan ?

 uitdeteverwachtenbundel : Horsdoeuvre

het stilleven kassei

is er natuurlijk maar even

morgen graait de straatwerker

achteloos in de ééndagscompositie

hij spuwt kort in zijn linkerhand en wrijft beide warm

niet wetend drinkt hij hete koffie

en dooft een sigaret op het restant kassei

nog een heel dunne sliert rook

een flard afwerking bij één dag stilleven