we hebben de wind verleerd

het zingen van de takken

het door merg en been

zinderen van de aria in een linde

het dansen van een kastanjeblad op de stoep

het wellustig blazen van een trombone

bij het openbreken van de dag

in het oude huis

vertellen de zeventien lagen de

voorkeuren, trends, gewoontes en dessins

de krenterigheid of de ongebreidelde luxe van Laura Ashley

er is een barstje in de gestreepte laag, een onenigheid op

het rode bloemetjesvel zwarte potloodstrepen

een ondeugend zoontje of een kwade uitval van het dwarse kind

iemand kerfde met een mes in het effen blauwe papier

een uitschuiver of nerveuze daad

alsmaar dieper worden de verhalen grimmiger en donker, dof

de kolenstoven, de oorlogen, de honger

uiteindelijk stoot je op de muur door zoveel wonen

uitgemergeld, doodmoe en stokoud maar graag

nog goed gekleed en gemaquilleerd

er is een tijd voor alles.

 

ik heb geen splinter logica

alles wat vanzelfsprekend lijkt is mij vreemd

ik vind zelfs één plus één onbegrijpelijk

simpel maar toch, de nul is gewoon voor mij de letter O

een staartdeling tot daar aan toe maar liefst

niet achter de komma

nochtans is de komma mijn lieveling

maar dan in een boek of poëzie

de zachte weifelende krul waarbij

je even je wijsvinger op je lippen legt

véél langer dan nodig bij stil staat

zoals je kijkt naar een doek van Hopper

urenlang tot de suppoost je wijst op het sluitingsuur

 

 de dichter

de eenzaat

wacht en schrijft

meer af en toe dan continu

een stoptrein, altijd in vertraging

lome deuren, op en afstappen

zuchtend en kreunend

de dichter

stil en duister in de nacht

soms een kreet, een vermoeden

nooit uitgesproken, vaak onverstaanbaar

heimelijk is de dichter

een schildpad die na lange tijd weer door het gras kruipt

we wisten amper dat ze er nog was

de dichter

is eenzaam op zijn mansarde of kelderverdiep

rookt hij of drinkt spaarzaam cognac

want de dichter is arm

soms verkoopt hij een gesigneerd gedicht

aan het verlegen meisje

alle dichters sterven bij leven