ik wacht op de avond terwijl
het nog niet regent tenminste
niet tastbaar ontaard
staar ik naar de hemel geruisloos
wordt het stilaan onklaar
en bij de eerste druppel, de schroom
van een traan bij verbijsterd verdriet
-
ik weet dat het gaat sneeuwen straks in de nacht, wit in zwart zoveel als een vermoeden dat onvermijdelijk wordt en vlokken die vanzelf gaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten