dat rode van de antracietkachel
de koestering bij een ontmoeting of een boek
enkel dat roerloze ruisen bij
een vierkante meter warmte bij glanskool
aan de ruit, mateloos lang verdriet
-
ik weet dat het gaat sneeuwen straks in de nacht, wit in zwart zoveel als een vermoeden dat onvermijdelijk wordt en vlokken die vanzelf gaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten