ik wou dat ik met een grashalm kon schrijven
op een volkomen maagdelijk blad, groen op wit
verhalen zacht als mos met klare klanken
in flinterdunne lijnen zo zonder
begin of einde
en dan de wind die eerder weet
en dan weer wist
-
ik weet dat het gaat sneeuwen straks in de nacht, wit in zwart zoveel als een vermoeden dat onvermijdelijk wordt en vlokken die vanzelf gaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten