het laatste blad van de herfst viel

in de winter

ik dacht dat het mijn vriendje was

elke ochtend groetten we mekaar

ik zei hallo, het blad knikte

kort maar hoffelijk, een luchtig contact

het had het uitgezongen

in de trage lente, de felle zomer

en de roodbruine herfst

bosgroen nog, het eikenblad

en dan diep

in december

liet het me vallen

zomaar, geen afscheidsvelletje

geen hartelijk uitwaaien

alsof het helemaal onbetekenend was

enkel nog de kaalste boom ooit