(uitdeonuitgegevenbundel:stileven)

als je heel lang wacht

komt het vanzelf

zoals anemoon groeit

onmerkbaar geruisloos tenzij

je heel opmerkzaam luistert

zoals de ochtend oplicht

als je blijft kijken oeverloos

naar die éne rimpel in de vijver

tijd vergeten, het stillen van krakeel

het steels oplossen van vergankelijkheid

 

dansende takken in het park

alsof ze praten over tijdloze dingen

zoals bomen dit ongetwijfeld kunnen

dat niet bestaan van gisteren en morgen

even wachten de takken

dan is er een twijg die knikt

alsof hij nog iets toevoegt

een komma wellicht, het park zwijgt

het heeft een punt gemaakt.

(uit de nooit uitgegeven bundel : telaatomwereldberoemdteworden)

dan ben je dat timide onbetekenende overschotje

in de hitsige hongerige roedel

zo'n onbeduidend, wat heet

teruggetrokken jongetje, tegelijk verrukkelijk

dat terug trekken, dat uit de boot

vallen zoals de frêle vaas op de schoorsteenmantel

ze stond er al jaren onbewogen en pas nu

bij het bijeen rapen wist je

of die wandklok, ze gaf al jaren tijd

en ineens

 

dat rode van de antracietkachel

de koestering bij een ontmoeting of een boek

enkel dat roerloze ruisen bij

een vierkante meter warmte bij glanskool

aan de ruit, mateloos lang verdriet

het moslimameisje en de verboden jongen

ontmoeten mekaar in een hoekje van de levensgrote Albertinabibliotheek

met short messages en ontluisterend stil

vrijen ze op het hoogste toilet, de heel korte

rendez-vous ontsluieren ineens een heel leven in een ampele seconde

alles dient raak te worden gezegd

de passie bij het paren, de heel even nestwarmte

een haast onbetekenend oponthoud

die godvergeten momenten voor altijd