uitdeteverwachtenbundel : Horsdoeuvre

het stilleven kassei

is er natuurlijk maar even

morgen graait de straatwerker

achteloos in de ééndagscompositie

hij spuwt kort in zijn linkerhand en wrijft beide warm

niet wetend drinkt hij hete koffie

en dooft een sigaret op het restant kassei

nog een heel dunne sliert rook

een flard afwerking bij één dag stilleven

(uitdeonuitgegevenbundel:stileven)

als je heel lang wacht

komt het vanzelf

zoals anemoon groeit

onmerkbaar geruisloos tenzij

je heel opmerkzaam luistert

zoals de ochtend oplicht

als je blijft kijken oeverloos

naar die éne rimpel in de vijver

tijd vergeten, het stillen van krakeel

het steels oplossen van vergankelijkheid

 

dansende takken in het park

alsof ze praten over tijdloze dingen

zoals bomen dit ongetwijfeld kunnen

dat niet bestaan van gisteren en morgen

even wachten de takken

dan is er een twijg die knikt

alsof hij nog iets toevoegt

een komma wellicht, het park zwijgt

het heeft een punt gemaakt.

(uit de nooit uitgegeven bundel : telaatomwereldberoemdteworden)

dan ben je dat timide onbetekenende overschotje

in de hitsige hongerige roedel

zo'n onbeduidend, wat heet

teruggetrokken jongetje, tegelijk verrukkelijk

dat terug trekken, dat uit de boot

vallen zoals de frêle vaas op de schoorsteenmantel

ze stond er al jaren onbewogen en pas nu

bij het bijeen rapen wist je

of die wandklok, ze gaf al jaren tijd

en ineens

 

dat rode van de antracietkachel

de koestering bij een ontmoeting of een boek

enkel dat roerloze ruisen bij

een vierkante meter warmte bij glanskool

aan de ruit, mateloos lang verdriet

het moslimameisje en de verboden jongen

ontmoeten mekaar in een hoekje van de levensgrote Albertinabibliotheek

met short messages en ontluisterend stil

vrijen ze op het hoogste toilet, de heel korte

rendez-vous ontsluieren ineens een heel leven in een ampele seconde

alles dient raak te worden gezegd

de passie bij het paren, de heel even nestwarmte

een haast onbetekenend oponthoud

die godvergeten momenten voor altijd

zo worden de oudjes nog net

niet gestapeld op hoogslapers

maar dat wordt onderzocht, robotisatie staat voor niets

en dat blijkt helemaal te kloppen

soms komt een bewaker langs

en 's nachts al helemaal niemand

met moet oudjes immers niet verpamperen

ze laten in hun zelfstandigheid

we zeggen Marieke of Lowieke

in dure privéhuizen mijnheer of mevrouw

en zetten de medicatie gewoon op tafel, opdracht volbracht

als het te gortig wordt een spuitje

soms wordt er eens iemand vergeten

's ochtends ligt ze op de vloer

daar wordt niets mee gedaan, gewoon opgeraapt

of opgelapt in één ruk terwijl men het bed opmaakt

het voorwerp wast en omhult

zo worden de oudjes verkast net vóór het opkrassen

soms sterven ze al roepend na een tijd

hoor je het niet meer, zo goedkoop is het leven

in de peperdure rustoorden, met de verpletterende leuze

's nachts verlicht fel en

hel haast aan de hemel :

Op geluk staat geen leeftijd.

 (uitdebundel:zogoedalsgepubliceerd)

de droefheid van vergeten kerstverlichting

diep in januari, dat vijgennapasenachtige

denietmeerterzakendoende gepasseerde Vrede op Aarde

en tegelijk de nostalgie, het gemis

bij het verlaten peertje af en toe beschroomd knikkend

als een vergeten hemdje aan de wasdraad

de uitgeregende tristesse

van het eenzame jongetje op de speelkoer

 (uitdeonverschenenbundel: momentjegraag).

het lauwe licht en de trage wandelaar

wacht en leest de vlokken, traag haast

introvert zoals het hoort

bij het kind dat je vertelt over Sneeuwwitje wellicht

of Alice in Wonderland, broos

zoals vlokken ineens ophouden in de nacht

die vreemd vertrouwd stil staat