de verhuis

de vergeelde stem 

op de oude bandrecorder

de trage verhalen in de schommelstoel

de sprookjes van Andersen, de éénogige pop

een schoendoos rouwkaartjes, in de

gleuf van de sofa een prentkaart uit Nieuwpoort

met het zegel van Koning Boudewijn

het verkassen, het krassen en schrappen

en toch schrapen, zóalles

het ooit en nooit was

onvermijdelijk komt het moment

waarop je enkel het allerbelangrijkste

zult kennen of onthouden

kristalhelder, een nanoseconde amper

en toch een eeuwigheid lang

ongetwijfeld zal er dan geen spijt zijn

geen ergernis of afgunst

evenmin bevestiging, angst of verlangen

zonder meer zal alles voorhanden zijn

minder dan niets, maar overrompelend voldoende